Landschapslumen
De Beeldjutters

Landschapslumen

De Henri Polaklaan, een heerlijk knus Amsterdams straatje dat (vooruit, vooral in de zomer) groener is dan je verwacht van zo’n centraal gelegen plek. Groen of niet – dit straatje danst deze winter. Bomen en struiken, hun ‘voeten’ stevig in de grond verankerd en hun ‘armen’ heen en weer waaiend. Ze lijken regelrecht afkomstig van een Tim Burton-filmset of betoverd door de magie van Jim Henson, beiden razend bedreven in het tot leven wekken van bossen, rotsblokken en allerlei soorten groente. Alleen is dit bewegende landschap het werk van Julian van Buul en Vincent Vriens, een Nederlands kunstenaarsduo dat vanaf nu als Beeldjutters door het leven gaat.

Landschapslumen heet hun werk in de Polaklaan. Het is niet de eerste keer dat ze het landschap laten bewegen. Deze projecties, een combinatie van filmopnamen van dansende mensen en wuivende, ruisende, golvende natuur, mogen gerust hun handelsmerk worden genoemd. Een kleine greep uit hun oeuvre tot nu toe. Op Oerol, het jaarlijkse festival voor locatietheater en landschapskunsten op Terschelling, lieten ze de duinen tot leven komen. Op Vlieland projecteerden ze tijdens Into The Great Wide Open videoprojecties in het bos en ze waren zelfs op Ibiza, waar ze palmbomen aan de rand van een zwembad bezielden. Belangrijke toevoeging zijn steeds de soundscapes, die worden gemaakt door componist Joost van Dijk en die net als de projecties een mengeling zijn van studiogeluiden en geluiden afkomstig uit de natuur.

Landschapslumen houdt het midden tussen locatietheater en een kunstinstallatie in de openbare ruimte. Beide zijn bedoeld om de bestaande situatie voor even boven zichzelf uit te tillen en van een andere context te voorzien. Alle onderdelen van de installatie zijn tot in de details uitgewerkt om dat te bereiken. Zelfs de beamers in hun weerbestendige behuizing gaan op in de omgeving; ze werden al eens voorzien van sloophouten kastjes en deze keer experimenteren Vriens en Van Buul weer met andere materialen. Het maakt dat bezoekers van de Polaklaan niet worden afgeleid door de techniek, die weliswaar heel wat denkwerk kostte maar niet centraal moet staan, en zich volop kunnen laten betoveren door de zinnelijke en surrealistische ervaring die het wandelen door deze Amsterdamse straat oplevert.

Een nieuwe ervaring vooral, een soort geheime gebeurtenis die samen met andere bezoekers te beleven valt zodra de schemering inzet en de straat ineens bevolkt blijkt door eigenaardige natuurwezens. Ze doen denken aan die Indonesische papieren Wajangpoppen die als donkere silhouetten verschijnen op een witte, van achteren verlichte doek. Het ene moment zijn ze angstaanjagend groot, het andere klein, maar ze zijn altijd overtuigend en geloofwaardig echt. Zoveel heb je namelijk helemaal niet nodig om de perfecte illusie op te roepen.

Het mooie van dat soort dingen is: hoe simpel ook, heb je het eenmaal gezien, dan blijft het je bij. De Amsterdamse Henri Polaklaan zal na Landschapslumen nooit meer hetzelfde zijn. De dansende bomen dansen voor altijd in het hoofd van de bezoeker mee, ook wanneer ze al lang weer verdwenen zijn.

Werk van andere kunstenaars

Schrijf je in voor de nieuwsbrief!

Emailadres is verplicht