RHAPSŌIDIA ​

Het woord RHAPSŌIDIA komt uit het Oudgrieks en betekent letterlijk 'gestikte zang'. Het verwijst naar de oude kunstvorm waarbij fragmenten van een epos werden voorgedragen als één vloeiend verhaal. Geïnspireerd door dit idee weven Jessica Adkins, Alex Kendrick en Ali Ucer de boodschappen van bezoekers samen tot een levende, steeds veranderende Odyssee.

Het gebouw erachter is geen toevallige keuze. In tegenstelling tot zijn buren is het een van de centrale communicatieknooppunten van de stad – maar het ondergaat een transformatie. Nu Amsterdam de koperen telefoonkabels vervangt door glasvezel, worden grote telefooncentrales zoals deze gereduceerd tot kleine schakels, waardoor het gebouw grotendeels leeg is komen te staan. Toch weerklinken binnen zijn muren nog de echo's van talloze gesprekken en het geflikker van de technologie die ze ooit droeg.

In dit bijzondere gebouw, waar verleden en toekomst elkaar ontmoeten, herdefinieert RHAPSŌIDIA wat we delen: een lichtend visioen van wat voor ons ligt.