Chromatic Rain

Een zachte regenbui in het bos bijvoorbeeld, of water dat traag in een oeroude grot naar beneden druppelt. Net als een Japanse zentuin, waarin stenen en grind eilanden en de golvende oceaan nabootsen, is dit landschap kunstmatig. Maar het effect op je gemoed is echt: de rust en schoonheid zorgen ervoor dat jij ontspannen kunt nadenken. Wat zou er gebeuren als de blokken van Giner pixels worden en zijn landschap alleen nog in een virtueel universum te ervaren is? Blijft de uitwerking dan hetzelfde?