Whale Fall​

Als een walvis sterft en naar de bodem van de zee zinkt, vormt zijn lichaam een rijke voedingsbron voor het diepzeeleven. Maanden-, jaren-, decennialang voedt het gehele ecosystemen, van aaseters tot micro-organismen. Wat een einde lijkt is in feite een nieuw begin. Een belangrijke herinnering aan het feit dat, zelfs met de dood, onze lichamen de aarde voeden en nieuw leven mogelijk maken.

Dit monumentale rib-achtige sculptuur, staat symbool voor de eindeloze cyclus van leven en dood. De stalen kern van het paviljoen wordt geaccentueerd door felle lijnen van bloedrood licht, een hint naar de impact van de walvisvaart op walvispopulaties wereldwijd. Het werk biedt geen beschutting of weerstand tegen de elementen. Maar toch heerst er een gevoel van aanwezigheid – of zelfs van geborgenheid.

In die leegheid worden we geconfronteerd met de essentie van een nalatenschap, zowel tastbaar als niet-tastbaar: de koude, stalen botten met de warmte van een levende herinnering.